در پیچ و تاب دست ها
دود های رها شده
خرامانه می رقصند
تا شادی شان را
از پایان اسارت
نشان دهند
و درد...
این هیچ مرگبار مخوف
زیر نقاب چهره ها
جولان می دهد
تا صاحبانش را
به خنده های دروغین
فرا خواند
و آنها را
همچون مترسک های فریبکار
به مضحکه می گیرد
اینک
در میانه های شب
صدای تکان خوردن
زنجیره های اسارت
با مخلوطی از
فریاد های بی آلایش
سمفونی زیبایی را
پدید آورده
که آواز حقیقت را
به گوش آسمان ها میرساند
احمدعلی رسولی
می نگریست
در سکوت زمین
آبی آسمان را
تا شور شود
مزه ی لب هایش
پنجره را می بندد
پرده را می اندازد
رو می کند
جنون نگاهش را
برای آینه
تا دریابد
راز سرخی چشمانش
کبریت میکشد
پروانه می میرد
آری...
باید
در قلمروی آینه
برافراشته کند
پرچمی سرخ را
برای صلح با پرواز
احمدعلی رسولی
صدای کبوتر
میخراشد
نگاه تبدارش،
تا بخواند
آیه های تبعید را
همنوای با ساعت
تف می کند
واژه ی جاذبه را
بر روی دیوار
تا فرو ریزند
بغض های نهانش
بر زمین
چه رویاییست
آنجا که
کشتی شکسته
رقص موج ها را
برای رسیدن به آسمان
نظاره می کند
احمدعلی رسولی
وقتی که دوباره بی خبر رفت
این حوصله ام مدام سر رفت
از بهمن من چو دود برخاست
خواب از سر من شبانه در رفت
احمدعلی رسولی
دلم به قله ی تنهاییت رجوع دارد
سه نقطه ی سر خطم بدان شروع دارد
نشسته بر سر کوهی نگاه می کردم
غروب حس رهایی تر از طلوع دارد
احمدعلی رسولی
برای دوباره
به آغوش کشیدنت،
رفیق می شوم
با خاکسترهای فراموش شده
در گوشه ی خیابان ،
که دلشان برای
هم آغوشی ناب با آتش
تنگ شده است
ای کاش
سرنوشت من هم
همانند یونس پیامبر باشد
آن زمانی که
عاقبت
دل قومش
برایش تنگ می شود
و برای دوباره دیدنش
دست به دعا می شوند
آه...
که چه لذت بخش است
در هنگام سقوط
در لحظه آخر
دوباره
پرواز را
تجربه کنی
و لحظه ی سقوط بعدیت
نه نبود انگیزه برای بال زدن
بلکه...
صدای شلیک شکارچیان باشد.
